RAMBUTAN

Rambutan (Nephelium lappaceum, ang. Rambutan) należy, tak jak pulsan i omówione wcześniej liczi, do rodziny Mydleńcowatych, czyli Sapindaceae. Pochodzi z południowo-wschodniej Azji z Półwyspu Malajskiego i z Indonezji, gdzie też koncentruje się jego uprawa. W wielu rejonach Malezji stanowi on ponad 60% produkcji wszystkich owoców. Poza tym uprawia się go w Indiach, Tajlandii i w południowej Afryce. Drzewa rambutana osiągają wysokość do 15 (20) m. Są to typowe drzewa klimatu najbardziej gorącego ? nie potrzebują do swojego rozwoju i kwitnienia okresu chłodu. Nie znoszą też suszy, najlepiej się udają na nizinach nadmorskich do wysokości 200 m nad poziomem morza, gdzie opady roczne wynoszą przynajmniej 2500 mm. Owoc rambutana jest kulisty, częściej lekko wydłużony, do 8 cm długości i 4 cm średnicy. Pokryty jest skórką skorupką podzieloną na pola, a z każdego z tych pól wyrastają miękkie, wiotkie, delikatne kolce. I skórka i owe kolce (przypominające grube włosy) są czerwone lub purpurowe (rzadko żółtozielone), przez co owoc jest oryginalny i bardzo piękny. Wewnątrz tkwi duże, niejadalne nasienie. Nazwa owocu ?rambutan” pochodzi ze słowa malezyjskiego ?rambut” ? włosy ? i nawiązuje do włosowatych, długich i wiotkich kolców owocu. Na Bali owoc rambutana nazywają ?buluan” i słowo to ma podobną etymologię, gdyż ?bulu” na Bali oznacza owłosienie ciała. Poza tym na Bali wyróżnia się dwa rodzaje tego owocu: ?aceh” to owoc, z którego miąższu można łatwo usunąć nasienie, oraz ?buluan” ? owoc, z którego nasienia nie da się tak łatwo pozbyć.

Both comments and pings are currently closed.

Comments are closed.