PIGWOWIEC JAPOŃSKI

Pigwowiec japoński (Chaenomeles japónica, ang. Japan Quince) ? krzew owocowy z rodziny Różowatych (Rosaceae), pochodzenia azjatyckiego, jest znany również u nas, jednak uprawiany przeważnie jako piękna roślina ozdobna, a nie sadownicza. Jego znaczenie użytkowe, wysoka wartość dietetyczna oraz lecznicza owoców jest u nas zdecydowanie nie doceniana. W Japonii ? ojczyźnie pigwowca, a także w Chinach owoce pigwowca od dawna są używane do spo­rządzania różnych wartościowych i bardzo smacznych prze­tworów ? kompotów, galaretek, soków czy likierów.

Często myli się owoce pigwowca z pigwą pospolitą (Cydonia oblonga), choć wygląd obu rodzajów owoców różni się bardzo. Owoce pigwowca są dużo mniejsze niż pigwy, najczęściej żółte lub zielonkawożółte, kształtem przypominają­ce jabłka lub gruszki typu ?bergamota”. Mają bardzo duże komory nasienne, wypełnione licznymi nasionami (30 i wię­cej). Pachną silnie i trwale, co jest ich dużą zaletą.

Cierpko-kwaśny smak i twardy miąższ owoców pigwow­ca nie pozwala na spożywanie ich w stanie surowym. Natomiast przetworzone są znakomite, a nawet mogą uzu­pełniać smak innych przetworów owocowych, zwłaszcza mało pachnących czy mdłych. Najważniejsze jednak jest to, że są one bogatym źródłem związków cennych dla organizmu ? witamin, bioflawonoidów, kwasów organicznych bio­logicznie czynnych, pektyn i innych.

Jak wynika z badań składu chemicznego, owoce pigwow­ca zawierają bardzo duże ilości kwasów organicznych z wyraźną dominacją kwasu jabłkowego. Ich kwasowość ogólna w przeliczeniu na kwas jabłkowy wynosi średnio 3,5%, podczas gdy kwasowość ogólna cytryn, uchodzących za najkwaśniejsze, sięga 5%, a przykładowo owoców czar­nej porzeczki ? około 3%.

Owoce pigwowca charakteryzują się też wysoką zawar­tością kwasu askorbinowego, czyli witaminy C (około 90 mg/100 g owoców), i jego trwałością podczas przechowywa­nia i przetwarzania owoców. Pod tym względem ustępują one tylko owocom dzikiej róży, czarnej porzeczki i rokitnika (Hippophae rhamnoides). Zdecydowanie przewyższają wartością witaminową popularne, krajowe owoce, np. wiśnie, jabłka, śliwki.

Aktywność witaminy C w pigwowcu jest duża ze względu na obecność barwników flawonoidowych o właściwościach leczniczych (zapobiegają kruchości naczyń włosowatych i poprawiają krążenie krwi), czyli bioflawonoidów (witami­na P). Ogólnie związków tego typu (zaliczanych do polifenoli) jest w pigwowcu około 645 mg w 100 g owoców, w tym flawonoli ? 217 mg/100 g oraz proantocyjanidyn – 101 mg/100 g.

Ponadto owoce pigwowca charakteryzują się wysoką zawartością pektyn, związków cennych dla dietetyki (regulu­ją m.in. pracę przewodu pokarmowego), których jest tu około 0,85-1,28%, czyli dwukrotnie więcej niż w jabłkach.

Oprócz wymienionych wyżej składników wskazujących na wysoką wartość odżywczą owoce pigwowca zawierają około 5% błonnika, to jest nieco więcej niż najbogatsze pod tym względem maliny, jeżyny i porzeczki. Błonnik jest bardzo pożądanym składnikiem owoców z uwagi na stwier­dzone jego właściwości profilaktyczne w chorobach cywilizacyjnych ? miażdżycy i chorobie nowotworowej.

Owoce pigwowca, w porównaniu z innymi owocami, można uznać za dość bogate źródło składników mineral­nych, takich jak: magnez, miedź, cynk, żelazo i molibden.

Wysokiej wartości odżywczej owoców pigwowca towa­rzyszy ich duża trwałość, co jest zaletą tego surowca. Mogą być one przewożone na znaczne odległości bez strat ze wzglę­du na twardą konsystencję i grubą skórkę. Można też prze­trzymać je przed przerobem nawet przez kilkanaście dni bez większych zmian jakościowych. Miąższ owoców po prze­krojeniu nie zmienia barwy pod wpływem tlenu, co też jest cenną zaletą przetwórczą.

Wszystkie wymienione cechy wskazują na możliwość szerokiego wykorzystania owoców pigwowca do produkcji różnego rodzaju przetworów, zarówno w gospodarstwie domowym, jak i w przemyśle owocowo-warzywnym.

Both comments and pings are currently closed.

Comments are closed.